Özledim seni..

Özledim seni..
Ayrılık yüreğimi karıncalandırıyor nicedir..

Beynimi uyuşturuyor özlemin..

Çok sık birlikte olmasak bile,

Benimle olduğunu bilmenin,

Bunca zamandır içimi ısıttığını

Yeni yeni anlıyorum..

Yokluğun,

Hatırladıkça yüreğime saplanan bir sizi olmaktan çıkıp,

Mütemadiyen bir boşluğa dönüşüyor..

Sabahları seni okşayarak başlamaları,

Akşamları her işi bir kenara koyup

Seninle baş başa konuşmaları özlüyorum;

Oynaşmalarımızı,

Yürüyüşlerimizi,

Sevimli haşarılığını,

Çocuksu küskünlüğünü..

Nasıl da serttin başkalarına karşı beni savunurken;

Ve ne kadar yumuşak,

Bir çift kısık gözle kendini ellerimin okşayışına bırakırken..

Bilsen ne zor, gitmen gerektiğini bile bile "Kal" demek sana...

Ne zor,

Senin için ebedi mutluluğun

Beni unutmandan geçtiğini bilmek...

Gitmeni asla istemediğim halde..

Buna mecbur olduğunu görmek,

Ve sana bunları söylemeden ''git artık'' demek..

''Beni ne kadar çabuk unutursan,

O kadar çabuk kavuşacaksın mutluluğa..''

Demek sana nede zor..

Sesimi, kokumu çekip alıvermek beyninden,

Sesin, kokun hala beynimdeyken..

Seni görmemek ve belki yıllar sonra karşılaştığımızda;

Bana bir yabancı gibi bakmanı istemek senden..

Yeni bir sevdayı yasakladığım kalbime söz geçirmek..

Ve sonra kendi ellerimle bindirip seni

Yabancı bir arabanın arka koltuğuna,

Birlikte güneşlendiğimiz onca yazı,

Yan yana titreştiğimiz onca kışı,

Paylaştığımız bunca acıyı, onca kahkahayı ve

Bütün o uzak yeşillikleri katıp yorgun bedeninin yanına,

Arkadan pişmanlık gözyaşları dökmek ne zor...

Yokluğunu beklemek ne zor...

Bunları düşündükçe,

Şu anda uzaklarda bir yerlerde üşüdüğünü sezinleyerek

Panikliyorum..

Bütün engelleri aşıp,

Terk edilmiş caddeleri, kimsesiz sokakları,

Yalnız bulvarları arşınlayarak sana ulaşmak,

Sessizce başını okşamak,

Kulağına sevgi sözcükleri fısıldamak ve

Yavaşça üzerini örtmek geliyor içimden...

Paylaştığımız bir mazinin,

Yitirdiğimiz bir geleceğe dönüşmesinden hicran duyuyorum..

Gizli gizli hüzünlendiğim akşamlardan birinde,

Terk etmişlere özgü bir terk edilme korkusunu da

Yüreğimin derinliklerinde duyarak sana koşmak,

Yaptıklarım ve daha çok da yapamadıklarım için özür dilemek

Ve "Dön bebeğim" demek istiyorum:

"Geri dön... Kulüben seni bekliyor..."